محمدکاظم شهرام، شاعر و پژوهشگر ادبی متخلص به «آینا بابا» که سال‌ها در حوزه سرایش شعر فعالیت دارد، مجموعه‌ای از رباعیات تازه با درونمایه‌های انسانی، اجتماعی و معرفتی سروده است.
این شاعر پیش‌تر دو کتاب شعر منتشر کرده است؛ کتاب «هم‌آواز باران» شامل رباعیات و دوبیتی‌ها و کتاب «منظومه عشق» شامل غزلیات و رباعیات که توسط انتشارات امینان منتشر شده‌اند. آثار او عموماً بر مفاهیم اخلاقی، نگاه عرفانی ساده‌فهم و دغدغه‌های انسانی استوار است.
در رباعیات تازه، شهرام با زبانی روان و پیام‌محور، به موضوعاتی چون ارزش وجود انسان، پیوستگی انسان‌ها، ضرورت رهایی از تعصب و جهل، و نقش نیکی و شفقت در آرامش فردی و اجتماعی می‌پردازد. این شعرها مخاطب را به خودسازی، زیستن در اکنون و پرهیز از آزار دیگران دعوت می‌کنند.
به باور برخی علاقه‌مندان شعر کلاسیک مضمون‌محور، این سروده‌ها در امتداد نگاه فکری آثار پیشین شاعر قرار می‌گیرند و تلاش دارند پیام‌های اخلاقی را در قالبی ساده و قابل فهم به مخاطب منتقل کنند.
عنوان این مجموعه رباعیات تازه او: «آوای صلح»
من انسانم هرگز نباشم خسی
و گنجینه‌ی هستی‌ام من بسی
نه برتر، نه پایین‌تر از مردمم
نرنجم، نرنجانم از خود کسی
*
نیست چیزی خودبه‌خود در این بقا
نیست چیزی در جهان از هم جدا
ذره‌ایم و وصل هم در این زمین
هرکس است عضوی ز هم در این سرا
کهنگی را می‌کنم از تن برون
نوبهاری تا شود جان از درون
بر گذشته چون نچسبیدم به زجر
سهل گردد زندگیم در کنون
*
رنجی ندهم تا که نگردم بیمار
جویم به حیات، اصل خود را هربار
با صافی ذات خود ببینم آن وقت
دینم همه نیکی است نه آنکه آزار
*
با تعصب بدتر از دشمن شوم
بددل و بدذات و اهریمن شوم
می‌رهم از جهل و از آسیب خلق
با خموشی ذهن را روشن کنم
*
تا شفقت در من است دانم جهان
ایمنم دارد مرا در هر زمان
خوفی از فردا ندارم هیچ‌وقت
چون نبودم باعث زجر و زیان
